Interview met Erik Vlaminck: leugenaar!

Veel miserie zien en toch gelukkig zijn. Het is iets waar auteur Erik Vlaminck al zijn hele leven in slaagt. Op woensdag 23 oktober brengt hij in onze kleine zaal zijn 'Brieven aan Dikke Freddy', humoristisch en trefzeker, maar eerst, dit interview:

Behoud de Begeerte & Erik Vlaminck - Dikke Freddy (foto: Olivier Matthys) Behoud de Begeerte & Erik Vlaminck - Dikke Freddy (foto: Olivier Matthys)

Hoe bereid jij je voor op een voorstelling? Heb je een bepaald ritueel alvorens je op het podium stapt?
Ik arriveer veel te vroeg op de plaats waar de voorstelling plaats vindt en ga dan met veel plezier in een café in de buurt van de schouwburg een kop koffie drinken en de krant doornemen. Ik luister naar de mensen in dat café; ik geniet van hun dialect en van de cafépraat die overal anders en toch hetzelfde is. Aan de voorstelling zelf probeer ik zo weinig mogelijk te denken. Het laatste half uur voor een optreden ben ik liefst alleen. Ik lees dan wat of ik beantwoord mijn mails. Meer rituelen komen er niet bij te pas.

Welke blunder herinner je je nog?
Echt gebeurd: de politie laat me met mijn wagen stoppen, een van de agenten vraagt me of ik gedronken heb, ik zeg hem met een uitgestreken gezicht dat ik geheelonthouder ben, hij zegt me dat ik mag verder rijden. Mijn vrouw die naast me zat, is vervolgens behoorlijk boos geworden. ‘Want als gij zo tegen de politie liegt, dan zult ge tegen mij ook regelmatig liegen…’

Wat inspireert jou? Welk boek, muziek, optreden… en waarom?
Mensen in hun gewone doen inspireren mij meer dan boeken of optredens of wat dan ook. Een kind dat met een verbeten trek om de mond de floche trekt op de kindermolen… Een blinde mens met een kaarsrechte scheiding in zijn haar… Een oudere vrouw die vierentwintig gebakjes bestelt bij de bakker… Het zijn allemaal dingen die me raken en die me aan het denken en aan het schrijven zetten.

Waarmee hield je je bezig voor je schrijfcarrière? Heb je nog andere ambities?
Ik werkte in de psychiatrie en in de thuislozenzorg. Ik mocht de achterkant en de onderkant van het leven zien en ik mocht ontdekken dat het daar desondanks toch niet allemaal kommer en kwel is. Toen ik 39 was, heb ik mijn baan opgezegd om een jongensdroom waar te maken: ik werd voltijds schrijver. Ik ben nu 65, ik heb mijn hele leven gedaan wat ik graag deed, ik heb een goeie thuis en een handvol goeie vrienden. I’m a lucky boy. En of ik nog ambities heb? Ja, blijven beseffen dat ik gelukkig ben. 

Wat is je favoriete moment uit deze voorstelling?
Het voorlezen van een brief die ik schreef voor Willy Goeyvaerts. Willy was jarenlang dakloos; zo heb ik hem gekend. De brief werd ook voorgelezen toen Willy’s as verstrooid werd. Dat lijkt allemaal heel ernstig, maar meestal begint het publiek te lachen wanneer ik halfweg de brief ben. En dat is ook de bedoeling.

Gerelateerde events

Brochures & nieuwsbrieven

Brochures & nieuwsbrieven

Schrijf je in

Bereikbaarheid

Bereikbaarheid

Meer info

Webdesign door Lavagraphics